Shopping Cart
Your Cart is Empty
Quantity:
Subtotal
Taxes
Shipping
Total
There was an error with PayPalClick here to try again
CelebrateThank you for your business!You should be receiving an order confirmation from Paypal shortly.Exit Shopping Cart

Tekstbureau MARBÈR


Dovemansoren

Hij liet zijn grote en bezwete lijf zuchtend in een grote bureaustoel zakken. Wij mochten plaats nemen op twee gammele plastic stoeltjes die niet meer lang te leven hadden. De plaatselijke dokter diepte uit zijn broekzak een grote zakdoek en wiste het zweet van zijn hoofd en uit zijn forse nek. “Het is warm vandaag”, opende hij het gesprek met een open deur. Alsof wij dat zelf als Europeanen, bij wie het zweet van ’s morgens vroeg tot laat in de avond uit alle poriën liep, nog niet zelf letterlijk aan den lijve ondervonden. Bali is tropisch. De temperatuur daalt zelden tot 30 graden en de hoge vochtigheid geeft je voortdurend een ‘sauna-belevenis’.

Wat bracht ons bij hem in zijn mooie stad Lovina, wilde hij weten. Ik vertelde hem dat ik voor de vakantie verzuimd had mijn jaarlijkse ooruitspuit-behandeling bij de assistente van mijn huisarts te ondergaan. Mijn oren zaten vol en verstopt door het vele verkoelende zwemmen in zee en in de zwembaden van onze hotels. Hij vroeg mij of er medische redenen waren waardoor hij mij niet kon behandelen. Zover ik wist niet. Of hij moest geen arts zijn, dat zou voor mij ook een reden zijn, zei ik glimlachend. Hij voldeed namelijk niet echt aan mijn beeld van arts. Op de man af, een beetje bot, vroeg ik hem: “Bent u arts?” Hij lachte. “Ja, maar geen gewone huisarts. Ik heb geen praktijk. Ik bezoek de hotels in deze omgeving. Dat levert een goed salaris op en kost mij weinig tijd. Daardoor kan ik veel tijd met mijn gezin doorbrengen. Ik heb vier zoons.” De een na jongste, van een jaar of 8, had hij bij zich. Het jochie keek steeds verlegen in onze richting. ”Voordat ik u ga behandelen, vertel ik u eerst iets over ons mooie Lovina. Weet u waar die naam vandaag komt?”, vroeg hij bijna zangerig. Ik antwoordde duidelijk: “ja”, want had meer behoefte aan lege oren en goed horen dan aan toeristische info. Hij negeerde mijn antwoord en zei: “Lovina betekent mooiste van Indonesië. ” Dank je de koekoek, dacht ik. Doe je ogen eens goed open en kijk naar het afval dat overal rondzwerft op de straten. Lijkt mij niet goed voor de gezondheid van de inwoners. Maar ik zei het niet hardop, hij moest per slot van rekening nog mijn oren in. Toen hij eindelijk merkte dat wij om een andere dan toeristische reden bij hem op bezoek waren, gaf hij zijn zoontje opdracht om een soort tupperware bak onder zijn bureau vandaan te plukken. Hij opende die langzaam en haalde een voor een de attributen voor de behandeling uit de doos: het waterschaaltje, de ‘oorkijker’, een grote waterspuit en een paar kleine rubberen dingen die ik niet thuis kon brengen. Hij haalde een injectienaald uit een bureaula en ontdeed de ‘oorkijker’ op een alternatieve wijze van oud oorvuil. Kreunend stond hij op, trok mijn oor en dus mijn hele hoofd naar hem toe en duwde de kijker niet zachtzinnig in mijn linker oor. Hij stelde vast wat ik al wist: vol. Dat zelfde kunstje herhaalde hij met mijn rechteroor met een identieke uitkomst. Ik vertelde hem dat ik in mijn leven al zo’n 40 keer de behandeling had ondergaan en mijzelf als expert-patiënt bestempelde. Volgens mij zou ik het zelf nog wel kunnen, maar dat zei ik wijselijk niet. Hij diepte uit de box een groot schot en zijn zoon knopte die op zijn rug vast. Vervolgens wurmde hij zijn dikke vingers in veel te kleine plastic handschoenen. Dat nam zo’n 5 minuten in beslag. Het zweet gutste van zijn voorhoofd. Hij vroeg zijn zoontje zijn gezicht te deppen en reikte mij het schaaltje aan. Blijkbaar achtte hij nu de tijd rijp om zijn medische ‘skills’ te tonen. In plaats van de gebruikelijke oorspuit te grijpen, pakte hij een klein rubbertje, zoog die vol met water en duwde die hardhandig in mijn oor. Het koste hem veel energie om dat ding te ledigen in mijn oor, dan kon ik horen. Het vergde van mij veel beheersing om niet te roepen: ‘man, wat ben je aan het doen. Pak die grote spuit. Dat gaat veel sneller en eenvoudiger’. Wat normaal in Nederland slechts een paar minuten duurt, vergde nu tergend veel tijd. Voor mijn gevoel pas na een eeuwigheid gaf hij het sein: ‘schoon’ en schreef een rekening van 40 dollar uit. Hij gaf mij zijn kaartje en vertelde dat ik hem altijd weer kon bellen als ik problemen had. Dat was echter, na zo’n bijzondere ervaring, tegen dovemansoren gericht.