Shopping Cart
Your Cart is Empty
Quantity:
Subtotal
Taxes
Shipping
Total
There was an error with PayPalClick here to try again
CelebrateThank you for your business!You should be receiving an order confirmation from Paypal shortly.Exit Shopping Cart

Tekstbureau MARBÈR


Ik wil de credits!   

Ik ging licht gespannen achterover liggen en zocht heup draaiend naar een ontspannen houding. Zij nam plaats op een kruk, schoof die dicht tegen mijn ligstoel aan en boog zich belangstellend over mij heen. Haar sprankelende ogen spraken boekdelen, de intelligentie spatte er vanaf. De rest van haar gezicht schuil ging achter een mondkapje. Ze plukte een doekje uit een lade en legde die op mijn borst, rolde haar stoel naar achter en nu dook in een kast. Geluidloos verzamelde de jongedame een aantal attributen en legde die op het doekje. Mijn oog viel direct op de spuit. Een tandartsassistente verdooft toch niet, dacht ik. Dus vroeg ik haar, zo nonchalant mogelijk: “Ben jij in opleiding voor tandarts?” “Nee”, antwoordde ze met een licht accent die haar Poolse afkomst verraadde. “Ik heb een cursus anesthesie gedaan en mag nu ook een verdoving aanbrengen." Ze stak ondertussen voor de eerste keer de naald in mijn tandvlees. "Dan hoeft de tandarts, die in een kamer hiernaast een controle uitvoert, straks niet te wachten en kan hij meteen met jouw behandeling beginnen.” Ze plaatste weer de spuit in mijn gehemelte en waarschuwde dat het een vervelend prikje zou zijn. Ik meldde haar stoer dat ik nauwelijks iets voelde. In afwachting van het effect van de verdoving en van tandarts Paul vroeg ik haar of ze niet iets voor de tandartsopleiding voelde. “Ja, graag zelfs. In Polen is de opleiding gratis maar ik denk niet dat mijn Nederlandse vriend het ziet zitten om mee naar Polen te gaan. Ik zou het denk ik wel kunnen. Ik heb namelijk in Polen een opleiding gevolgd die gelijk is aan het atheneum in Nederland.” “En een opleiding in Nederland dan?”, opperde ik. “Is niet reëel", zei ze. "Een opleiding duurt vijf jaar en kost jaarlijks honderdduizend euro. Ik ben dan fulltime met die opleiding bezig en kan dan niet meer Paul assisteren.”

Paul, die sinds de start van zijn loopbaan mijn uitstekende tandarts is kwam binnen en vroeg in welke context hij mijn vraag of híj of de stichting haar werkgever is, moest zien. Ik antwoordde snel, voordat hij in mijn mond aan de slag ging met beitel en hamer, dat ik het een goede zaak zou vinden als zijn assistente de mogelijkheid zou krijgen om tandheelkunde te studeren in Nederland. Met bescheiden trots vertelde hij dat de stichting formeel haar werkgever was en hij haar coördinator. Hij was echter ook chef Tandartsen en had hij het voor het zeggen binnen de stichting. “Hebben jullie geen financiële middelen om haar op te leiden? Zijn er in Den Haag geen potjes waaruit je kunt putten? Nederland kent toch een tekort aan tandartsen?” Hij antwoordde dat hij een zeer positief beeld van haar had, maar aan deze mogelijkheid nog nooit had gedacht.

Er bestaat dus nu een kleine kans dat, terwijl zij samen mijn tanden weer verfraaiden, bij mijn tandarts mijn idee een voedingsbodem heeft gevonden om zijn assistente op te laten leiden tot tandarts. Dus als er over een jaar of vijf, zes een zeer getalenteerde vrouwelijke tandarts van Poolse afkomst haar praktijkdeuren in Deventer opent en succes boekt, dan wil ik wel de credits hebben voor deze ontwikkeling. Meer niet. Hoewel, als Paul met pensioen gaat wil ik graag dat zij mijn tandzorg overneemt. Haar communicatie is puik, tandsteen verwijderen kan ze ook als de beste en met de spuit weet ze ook raad. Straks wordt het nog een feest om naar de tandarts te gaan...